เมื่อ Self-concept ถูกเติมเต็ม Fashion อาจจะไม่ใช่คำตอบ

ได้มีโอกาสมาดู ”Devil Wear Prada (ภาค 2)" ซึ่ง Timeline หนังเรื่องนี้ เป็นช่วงประมาณ 15 ปีหลังจากหนังภาคแรกจบ

สังคมที่เปลี่ยนไป Gen ใหม่ที่เข้ามาทำงาน และกฎหมายในการทำงานต่างๆ ทำให้ตัว Miranda เองก็ต้องปรับตัว เช่น มีคนไปฟ้อง HR เวลามีคนโยนเสื้อใส่ลูกน้อง และคำสบถบางอย่างที่ไม่สามารถพูดได้ในโลกการทำงานยุคปัจจุบัน แต่บทละครยังมีความร้ายแบบเธออยู่

ผู้กำกับได้สะท้อนโลกอุตสาหกรรม Fashion กับสื่อ Media ที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะงานสื่อด้านการเขียนที่คนให้ความสำคัญน้อยลงเมื่อเทียบกับยุคก่อนๆ เพราะคนใช้ AI มากขึ้น และ นิตยสารเริ่มมีปัญหาเพราะคนไปเสพสื่อออนไลน์มากขึ้น จากพฤติกรรมการอ่านของผู้บริโภคที่เปลี่ยนไป ทำให้นิตยสารขายไม่ออก และต้องเปลี่ยน Business Model ในตัวสินค้า

ประเด็นที่ที่น่าสนใจในเรื่องนี้คือ ถึงแม้ดูเหมือนว่า สินค้าที่จะอยู่ได้ในยุคปัจจุบันคือ สินค้า Brand Name ที่มีการซื้อขายได้จริง แต่สินค้า Brand Name พวกนี้ ก็ยังต้องพึ่งพาพวกสื่อแฟชั่นใน Ecosystem

คนเรามักสร้าง Identity Construction ขยายตัวตน (Extended Self) ผ่านการมีและการบริโภค ที่แบรนด์ใช้ Association เชื่อมกับสิ่งต่างๆ ให้คนที่บริโภคใกล้เคียงกับ Ideal Self มากที่สุดที่ตัวแบรนด์พยายามสื่อ

ฉากจบของหนัง เป็นฉากที่แอนเดรีย ใส่เสื้อกั้กและกางเกงยีนส์เข้ามาทำงาน (เหมือนที่เข้ามาทำงานในภาคแรก) ซึ่งอาจจะหมายความว่า เมื่อตัวตนของเราถูกเติมเต็มโดยสมบูรณ์แล้ว มันอาจจะไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสินค้า Fashion เพื่อให้คนอื่นยอมรับก็เป็นได้ เพราะสุดท้ายแล้วคุณค่าที่แท้จริงของคนมันน่าจะอยู่ที่สิ่งอื่น มากกว่าเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาผ่าน Norm ที่ถูกการทำซ้ำ

เมื่อ Self-Concept ถูกเติมเต็ม Fashion อาจจะไม่ใช่คำตอบ